ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਕਿਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਤਵੀਰਯ, ਕਰਣਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਾਗਰ, ਦਿਲੀਪ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਗੌਤਮ, ਗਾਰਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਕੀਤਾ। ਵਾਲਮੀਕਿ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਸ਼ਟਮੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨक्षਤਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਵਾਸੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਪਾਪ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਕਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸੀ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਉਪਵਾਸ ਨਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਧਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਗਾ ਉਪਵਾਸ ਨਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਨਾ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਦੈਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ। ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ, ਪਿਛਲੀ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਯੰਤੀ ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਹਿਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਕਈ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਚਾਰੇ ਯੁਗਾਂ—ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ, ਕਲੀ—ਵਿੱਚ ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਦਮਨਾਭ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਮ੍ਹਾ ਪਾਪ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦਿਨ, ਪਾਠਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਿ ਨਾਲ, 21 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ਼ਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਝਗੜਾ, ਨਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ, ਨਾ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ। ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ ਸਦਾ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਪਤਿਵੰਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਤੀਰਥ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਆਚਾਰ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਭਾਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਯੰਤੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਚਰਣ, ਕੁਲ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਬਦਨਾਮ ਜਾਂ ਮੰਦ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸੀ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਿਰਫ ਜਯੰਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਯਮ ਰਾਜ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਛੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।” ਜੋ ਜਯੰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯੰਤੀ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਾਖੀ ਨਾਲ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।