ਜੈਮਿਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੰਡਕਾ ਚੋਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੰਡਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਚੋਰ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਝੂਠਾ, ਨਿਰਦਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਛੀਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਮਾਪੂੰਜੀ ਚੁਰਾਈ, ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿੱਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਬਣ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਛਤਰੀਆਂ, ਜਵੇਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਪਕਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਚੋਰ ਨੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਵਿਅਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸੇਜ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਚੋਰ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਮੈਂ ਸਦਾ ਚੋਰ ਹੀ ਹਾਂ, ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਭੌਤਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।" ਉਸਨੇ ਕਮਲ-ਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੈਮਿਨੀ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਰਾਵਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜਿਆ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਕਈ ਲੋਕ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਚੋਰ ਵੀ, ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਫੰਗ ਵਾਲੇ, ਚਮੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ, ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ, ਅਤੇ ਔਖੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਗਏ; ਯਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਨੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ—ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ!" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਸੁਣੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਹੈ, ਮੰਤਰੀ? ਸਾਰ ਲੱਭ ਕੇ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਯਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਚੋਰੀ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ threshold 'ਤੇ ਹਟ ਗਈ।" ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਖੱਡ ਜਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।" ਚੋਰ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਆਵਾਸ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ—ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ। ਹੁਣ ਜਾ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ—ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਦੇਵ-ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਆਵਾਸ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ!" "ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੂਤ ਜੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਬਤਾਓ।" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਵਿਆਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਪਰ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਾਗ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।