ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਜਾਣੋ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਧਾਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਿੱਤ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਚਰਚਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਰਮ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਰਤਵ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੈਮਿਨੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗੁਰੂਦੇਵ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਇ en ਪਾਪੀ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅੱਜ ਦੱਸੋ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਲੀਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਓਥੇ ਜਿੰਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਣਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੰਡਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਅਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਝੂਠਾ, ਨਿਰਦਈ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗੌ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਜਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਦੁਆਰ ਤੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੈਰ ਫਿਸਲਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਝ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਦਾਈ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੋ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤਾਲਾ ਤੋੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਛੱਤਾਂ, ਹੀਰੇ-ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਬੇਅੰਤ ਭਾਂਡੇ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਓਥੇ, ਉਸਨੇ ਅਚ੍ਯੁਤ—ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ—ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਚੋਰ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ?" ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਮਾਲ ਚੁਰਾ ਲਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਪਤੀ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੋਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਚੋਰ ਮਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਕਾਲ-ਸਰਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਯਮਦੂਤ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ—ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਸਨੇ ਕੀ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ? ਪੂਰਾ ਦੱਸੋ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ।" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਸੁਣੋ ਮਾਲਕ, ਇਸਨੇ ਇੱਕ ਪੁੰਨ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਾਂ।" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾਉਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਹਟ ਗਈ। ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਬੈਠਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਸੀ। ਚੋਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਭਲੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾ।" ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ੀ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।