ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਿਛੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਪਾਤਰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨ ਨੂੰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖਰਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਨ ਨੂੰ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਖਿਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਧਨ ਹੋ ਕੇ ਇਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨਿ। ਜੋ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸੀਲੇ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਯਮ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਉਥੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਪਰ ਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਾਥ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ ਇਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਤਯ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨੀ, ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਨੂੰ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਨਾ ਮੰਗੇ; ਦੋਵੇਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿ ਰਹੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪ ਦਾਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਾਰੇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਉਧਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁਨਿ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ, ਸਦਾ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ; ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਰਵ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵ ਛੋਟੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਘੱਟ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਤਸੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦੀ; ਉਹ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਠਠਾ ਜਾਂ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਮਾਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ, ਅਕਾਲ ਮਰਣ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ, ਚੋਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪਾਪੀ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਆਦਰਨੀਅਤ ਆਚਾਰਿਆ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੁਣ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦਵਿਜ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧੋਤਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹੇ ਦਵਿਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ—ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ—ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਵਿਜ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ, ਪਾਠ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤ ਹਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਉਦਾਸ ਹਨ, ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਗਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਜਾਂ ਸੀਸ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਪੱਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧੀਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ, ਸਤਸੰਗ, ਭਕਤੀ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।