ਸੁਨੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੂੰਗਾ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਤੂਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਯੋਗ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵੀ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਖੀਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਸਣ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਤਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਅਨੋਖਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਅਤਿ ਦੁਲੱਭ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਅੱਖਰ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਹਿਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਨਮਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਹਾਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਗੁਣਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਣੀ — ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਨੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਣ ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪਾਪ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੋ ਮੋਹ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਮਟਕਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖਰਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਧਨ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਖ਼ਾਲੀ ਹੱਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਸੰਯਮ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਉਥੇ ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਾ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਹਾਏ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਦਰਸ਼ੀ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਲਗਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨੀ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਾਂਪਦੇ ਹਨ।