ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਗਿਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਸਵੈ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੰਡਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਰਣ ਆਏਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ, ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਗੋਮਾਂਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਾਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਛੀਣ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਘਰ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਲਗਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਲਾਜ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਲੁੱਟੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕੇ, ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੁੱਟੇਰੇ, ਦੰਡਕਾ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਦੰਡਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਅੱਜ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ?" ਦੰਡਕਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਦੰਡਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਵਰਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਕਰ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੰਡਕਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਚਕਾ ਕੀਤਾ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਵਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੋਚਮੜ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੋਜਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਸਕਣ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਗੋਚਮੜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੁਗਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੌਂ ਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਧਰਤੀ ਦੋਜਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਦੋਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦਾਤਾ ਨਾਲੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਜੋ ਦੋਜਾ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਬਲਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।