ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੁਤਾ, ਐਸਾ ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਦਇਆ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ—ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਿਸਚਤ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਿਸਚਤ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ (ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ) ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੁਜਜਾਤੀ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਐਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਨੀ ਆਦਿਕ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮੰਤਰ ਦੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨੀਵੇਂ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਯੋਗ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾਨ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਮੂੜਤਾ ਵਸ਼ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀ ਅੱਗ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਰਹਿਤ ਦੁਜਜਾਤੀ—ਇਹ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਹੀ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਚਿੜਵੇ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਿੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਮੂੜਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿੰਨੇ ਸਿੱਕੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਰਵੀਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ੂਦਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲਦਵਿਜਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਯਮਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਯਮਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਦੱਸੋ, ਇਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ?” ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਪਾਪੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਕੋਲ ਇਕ ਰਤੀ ਭੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ—ਇਸਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤੜਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।” “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੋ ਮੰਵੰਤਰਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਕ੍ਰੂਰ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹੇ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।” ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਚਿੜਵੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਦਇਆਲੁ ਹਰਿ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਯਮਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਮਦੂਤਾਂ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਯਮਦੂਤ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘਿਉ-ਮਿਲੇ ਚਿੜਵੇ ਅਤੇ ਸਿੱਕਾ ਹਰਿ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਤਮ ਦੱਸੋ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਯਮਦੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ (ਅਕਾਲ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ)। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਪਾਲਦੇ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਵੇਖਦੇ ਜਾਂ ਛੁਹਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਰਮ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਇਕ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਅਤੇ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਤ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੌਨਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਿ ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।