ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਡੰਡਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ। ਡੰਡਕਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਕੁਰੇਦ ਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਖਲੀ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਛਤਰੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਇਤਰ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ, ਚੋਰ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਇਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ?" ਉਹ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹਾਂ; ਪਰ ਧਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ।" Lotus Lord ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਚੋਰ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲੀਆਂ, ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਲੋਕ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਕਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਚੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਚੋਰ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ, ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਗਿਆ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਫੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਗਡ਼ੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਦੰਦ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਔਖੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ? ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦੱਸੋ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ!" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਜੋ ਪਾਪ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਸੁਣੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਸ ਨੇ ਕੁਝ ਪੁੰਨ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮੱਤ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੰਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਯਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਮੰਤਰੀ? ਸਾਰ ਨਿੱਕਾ-ਨਿੱਕਾ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਥਾਨ ਦੇ ਸਕਾਂ।" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਹਰੀ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਟ ਗਈ।" "ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਖੜਕ ਅਤੇ ਖੋਖਲੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।' 'ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ। ਹੁਣ, ਚੰਗੇ ਜੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ।'" "ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਉਸ ਨੂੰ, ਰਾਜਸਵਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਸਥਾਨ ਭੇਜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ," "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—" "ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੂਤ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ; ਉਸ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਖ਼ਾਮੀ ਹੈ?" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਤਿਆਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸੂਅਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਬਜ਼ੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਰਜਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ—even ਜੇ ਅਜਾਣੇ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ—ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਸੇਵਾ, ਅਤੁਟ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।