ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਏ ਧਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਧਾਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਵਿਆਸ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਵਿਚ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਗੁਰੂਦੇਵ! ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੂਨਾ ਜਾਂ ਲੇਪ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬੇਅੰਤ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਉਥੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਡੰਡਕਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਨਿਰਦਈ ਸੀ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਮਾਂ ਪੂੰਜੀ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਵੇਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਤਿ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ, ਖੱਡ ਤੇ ਦਰਾਰਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਇਰਨ ਦੀਆਂ ਸਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਛੱਤਰੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਰਤਨ, ਤੇ ਇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਖਟਿਆ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚੂਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਚੋਰ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸੀ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, “ਮੈਂ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ?” ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰ ਹੀ ਹਾਂ, ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਧਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਕਮਲਪਤੀ ਦਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਿੰਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਲੋਕ ਗੂੜੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?” ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚੋਰ ਸੋਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਚੋਰ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੁਝ ਦੂਰ ਗਿਆ। ਪਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫਾਂਸੀਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਉਹ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝ ਲਿਆ ਤੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਚਲੇ। ਜਦ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਇਸ ਨੇ ਕੀ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ ਹਨ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ!” ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੂਰਖ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਸ ਨੇ ਕੁਝ ਪੁੰਨ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ, ਮੰਤਰੀ? ਮੈਨੂੰ ਮੁੱਖ ਭਾਗ ਦੱਸ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਭੇਜਾਂਗਾ।” ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਲੈਣ ਲਈ ਇਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਚੰਗੀ, ਖੱਡ ਤੇ ਦਰਾਰਾਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।” ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ‘ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਰਮ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ।’ ‘ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋਵੇਂ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਂ।’ ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਵ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਿਰਕਾਲ ਸੁਖੀ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੇਪ ਜਾਂ ਚੂਨਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।