ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਚਰਚਾ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ—ਸਾਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਸਮੇਤ—ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਦੇਖੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਸਦਾਰ ਖੀਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਛਾਸ ਜਾਂ ਦੂਧ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੈਠਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਸਤਕ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਦ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਨੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੂਣ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਦਾਨੀ ਸਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਦਵਾਨ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਕਦੇ ਭੈੜੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ ਧਨ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਹਲੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰ-ਕਰਕੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਨਾ ਸੰਜਮ, ਨਾ ਦਇਆ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ ਪਰ ਨਾ ਖਾਂਦਾ, ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੰਢਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਾਨ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਦਾਨੀ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਦਾਨੀ, ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮੰਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਚਿਰਕਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਫਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਭ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।