ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਰੋਪਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਸੇਵਾ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਲ ਦੇ ਘਰ (ਮੌਤ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਵੀ ਇਕ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਈਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤਰਕ ਕਰਕੇ, ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦੇ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੇ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ। ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਸਿਰ, ਗਲੇ, ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਭਯਾਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨੇਕ ਸੀ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਮਰਦਨ ਸੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਹੁਣ ਆਇਆ, ਹੇ ਕਠੋਰ!" ਉਸ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਗਦਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਮੜੀ ਦੀ ਫਾਹੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਨੇਕ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।" "ਇਸ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।" "ਇੱਕ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਸੌਂ ਗਿਆ; ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗੇ।" "ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਪ ਦੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ।" "ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ; ਪਰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।