ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸ਼ੌਣਕ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦੁਰਾਚਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਦਇਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਵਿਜ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦੂਧ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੀਨੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਨਿਮਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਯੋਗ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦਵਿਜ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਅੱਗ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦਾ ਹਿਰਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਰਹਿਤ ਦਵਿਜ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਫੁੱਲੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਘੀ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਸikka ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਆਵਣ-ਜਾਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹਰਿ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਜਿੰਨੇ ਛੋਟੇ ਸਿੱਕੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਰਵੀਰਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰਦਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਕਾਲਦਵਿਜਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਆਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਧਾਮ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ; ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੀ ਕੀ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ?” ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪਾਪੀ, ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪੁੰਨ ਦਾ ਇਕ ਰੇਸ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇੱਕ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਪ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਨਿਰਦਈ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਸੱਪ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।” ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਿਲ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਫੁੱਲੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਿੱਕਾ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭੇਟ ਹਰਿ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ। ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬਹੁਤ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਧਾਮ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰ ਕੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਆ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਫੁੱਲੇ ਚਾਵਲ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਸਿੱਕਾ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਰਵਜਨ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਲਸੀ ਜੀ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਗੀਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਗੀਚਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਾਮ (ਨਰਕ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲਗਾਉਣ, ਪਾਲਣ, ਸੇਵਾ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਘਰ (ਮੌਤ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।