ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਭੋਗ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਮੁਖ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹਰੀ ਆਪ ਉਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਰਿਵਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਣਾਦਰ ਕਰਨਾ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮਝ ਕੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਦੋ-ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਨੈਕਟਰੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਿੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ-ਜਨਮੇ ਦਾ ਮੁਖ ਇਕ ਮਹਾਨ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਡੇ ਜਾਂ ਵਾਟ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਥੇ ਬੀਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇਕ ਕਲਪ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੋ-ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ— ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਕਲਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇ’en ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੂਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਸਤੇ, ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ—ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣਨਾ—even ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤ ਲਈ—ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰਾਣ ਇੰਝ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਕੇਸ਼ਵ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਆਪ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ—ਹਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨਸਾਨ ਹਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਲੋਭ ਭਗਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰਾਣ, ਗੰਗਾ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਜਨਮ ਬੇਕਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੀ ਫੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਭੰਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਭਟਕਾਉ ਅਤੇ ਸੰਕਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ—ਸੱਪਾਂ—ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ। ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੀ ਇਸ ਅਗਮ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਝੂਠੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਅਸਧਾਰਨ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ-ਜਨਮੇ; ਇ’en ਨੂੰ ਬੇਧਿਆਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਰਮ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉ, ਤਾਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ—ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ। ਹੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਲੋਭੀ, ਕੰਗਾਲ ਅਤੇ ਰੁੱਖੇ ਲੋਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋ? ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਮਧੁਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਨਾ ਜਾਓ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੁੜ-ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਠਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੌਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਜੀਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਈ ਦੁਸ਼ਟ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ-ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਰੀਬੀ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਅਣਕਹੀ ਪੀੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮਨ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਰੋਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰਾਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੰਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਪੀਪਲ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਲਗਨ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਤੇ ਅਸਲ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਹਨ।