ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਲਗਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਮਾਨਯੋਗ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਵਿਅਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ— ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਈਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੀਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਹਰੀ ਆਪ ਉਸਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਵਿਅਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਉਪਲੱਬਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਰੀਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨਾ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੱਖੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਕੰਡੇ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਬੀਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੰਤ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੂਹੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਨਣ ਲਈ। ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮਨ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰਾਣਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਖੁਦ ਕੇਸ਼ਵਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਆਪ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ—ਹਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ—ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵਾ, ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਲੋਭ ਭਗਤੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ, ਗੰਗਾ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਭਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਇਸ ਔਖੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਝੂਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਲਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਚੰਭੀ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਤੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ, ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਹੈ, ਕਰਮ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।