ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਿਯਮ ਮੰਨ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ। ਜੋ ਧਰਮ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਧਰਮ ਆਚਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ, ਦਾਮੋਦਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰਹੁਤ—ਉਸ ਅਨਾਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਵਿਸ਼, ਪਾਪ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਪ ਜਾਂ ਪਾਠ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਵੱਸ ਜਾਂਣ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਯਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਠੱਗ ਤੇ ਚਲਾਕ ਦਿਖਾਵੇਬਾਜ਼ ਹਨ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੰਨੀ ਤੀਖੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ—ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਪ, ਤਪ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਸਤਸੰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਕਿਰਪਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਵੈਰਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ? ਉਹ ਤਾਂ ਪੀਪ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੰਦਗੀ, ਖੂਨ, ਚਮੜੀ, ਚਰਬੀ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਿੱਥੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਭਾਗ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ! ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਕੀ ਹਨ? ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਵੀ ਸੰਗਤਿ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਲਾਲਚੀ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੋਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਥੇ ਜਿੱਥੋਂ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਵੀਰਜ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਨਿੱਤ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਲੋਕ ਸੁਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਾਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ! ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਥੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਕਰਨ। ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਵਾਨੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਸਮਝੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦੇਵੇ। ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਾ ਸੁਖ ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਔਰਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਔਰਤ ਦੇ ਯੋਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਰਗੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਸਮਝ ਲਵੇ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ ਬਚਨ ਸੁਣੋ: ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਸਾਓ, ਗਰਭ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੇਕ ਔਰਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਕਰਨਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਕਰਨਾ ਹੈ।