ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਦਿ ਕਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ। ਪਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ—ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ! ਇਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਹੋਰ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ—ਦਾਮੋਦਰ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰੂਹੂਤ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਿ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹਰਿ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਯਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਹਰਿ ਦੇ ਕਰਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਗਿਆਨ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੌਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਦਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਯਤਨ ਨਾਲ ਸਿੱਖੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਿਰਫ ਆਨੰਦਮਈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਸ਼, ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਤੇ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਤ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸਯੰਯਮ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੀ ਗਈ ਝੂਠ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਓਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹਿੰਸਾ, ਵਧੇਰੇ ਲਾਲਚ, ਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗਣਾ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦ੍ਰਵਿṇa, ਇਹ ਧਨ, ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਕੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਲਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਹਿੰਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਮਧੁ, ਮਾਸ, ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਲੂਣ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਜੋਤ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਟੱਲ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਦਵੈਤ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ; ਆਤਮ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਸਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇਕ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸੱਚ, ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਯੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਰਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਪਿਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਧਰਮ, ਤੇ ਆਤਮ-ਜਨਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਨਿਯਮ-ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਸਾਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਕਲਿ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਲਿ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਾਠ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਯਜਨ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।