ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨੁੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਯਗ੍ਯ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾਂ ਲਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ ਵਿਚ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਦਾ ਇਕੱਲਾ, ਵਿਲਕੁਲ ਵਿਲਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਿੱਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਅਦੀ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਸ਼੍ਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਵਣਪ੍ਰਸਥ ਅਸ਼੍ਰਮ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ ਵਿਚ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਅਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਬਹ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤਰਾਯਣ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਫਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰੋਂ ਲਿਆ ਖਾਣਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਅੱਠ ਗੁੰਝਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਟਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਨੱਖ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਵਾਲ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਗ੍ਯ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਾਲ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਯਮਤ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਹਵਨ, ਰਿਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਚੌਮਾਸਾ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਿਯਤ ਆਹੂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਉੱਤਰਾਯਣ ਤੇ ਦੱਖਿਣਾਯਣ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤੇ। ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਤੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਲੂਣ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ, ਜਮੀਨ ਹੇਠ ਉੱਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਕੜਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਕਾਈ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਨਾ ਸਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਦੇ ਫਲ, ਨਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹਲ ਚਲਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਰੋਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਸ਼ ਤਨ-ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਜੰਮ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿੰਦਾ, ਝੂਠ, ਅਲੱਸ ਅਤੇ ਸੁਸਤਪਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੱਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਬਜਰੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁਕਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜੌ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਦਲੀਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਵਲ ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ, ਵੈਖਾਨਸਾ ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁੜਕਦਾ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੁਰਦਾ ਅਤੇ ਬੈਠਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਰਮ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ; ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਣਪ੍ਰਸਥ ਅਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।