ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯੋਗ, ਮੋਖ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀਰੂਪਾਖ੍ਯ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੇਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੀਵੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਨਿਵਾਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਂਦੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਸਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਲਾਭ ਰੂਪ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਖਟੀਆਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ ਜਰੂਰ ਦਿਓ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਧਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਬੀਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਾਰੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿੁਵ, ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਗ੍ਰਹਿ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਸਵਰਗ, ਧਨ ਤੇ ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਵਸ਼ ਦਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਅਜਾਨ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਬਤ ਕਰ ਲਵੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਲ ਪਏ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨ ਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਅਧ੍ਯਯਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਸਯਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੂਰਖ, ਦੁਸ਼ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੇਕਰ ਦਾਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਦਿਓ। ਪਾਖੰਡੀ, ਵੇਦ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਨਾ ਦਿਓ। ਜੇਕਰ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਯੋਗ੍ਯ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਧਨ ਲਵੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਲਈ ਹੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਖਸਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਯਜ్ఞ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈਣਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਵਾਂਗ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਸਯਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਅਲਿਪਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਦਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੜਾਅ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।