ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਮਝੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਦਿਨ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਇਆ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੰਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਆਤਮਿਕ ਤੀਬਰਤਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ; ਗਿਆਨ ਲਈ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ; ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ; ਧਨ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ; ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ; ਭੋਗ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ; ਤਾਕਤ ਲਈ ਵਾਯੂ ਦੀ; ਜਗਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ; ਯੋਗ, ਮੁਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ; ਵੱਡੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ; ਭੂਤੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਸਾ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਵੰਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੀਵੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਵਾਹਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੰਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਪਲੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਭੀਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨਿਰਭੀਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਣੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਨਾਜ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਨ੍ਹਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਬਿਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤਾਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਗ੍ਰਹਿ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਅਣੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅਣੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦਾਨ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਵਰਗ, ਸੰਪਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਅਜਾਨ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਨ ਕਮਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਰਾਜਾ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਲ ਪਰੀਆ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਵ-ਅਧਯਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸਯਮ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਮੂਰਖ, ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਉਪਵਾਸੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਯੋਗਵਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਤਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਰਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਵਿਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਵੇਦ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕੁਸੰਕਾਰੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਜਾਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਨਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਅਜਾਣ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧਨ ਸਿਰਫ ਯੋਗ ਦਵਿਜਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਲਈ ਹੀ ਧਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਸੰਚੀ ਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ, ਯੋਗਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ, ਸੰਪਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।