ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ 'ਦਾਨ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਦਾਨ ਉਹੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿਯਮਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ। ਪਰ ਚੌਥਾ ਜੋ 'ਸ਼ੁੱਧ' ਦਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਨਿਰਲੋਭ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਸੁਖ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਦਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਮਨੋਵ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਯੋਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਕਪੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਆਪਣਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਦਾਨ ਸਦਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ, ਉੱਚ-ਕੁਲ, ਨਿਮਰ, ਤਪਸੀ, ਵਰਤ ਧਾਰੀ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਗੰਨੇ, ਜੌ, ਗਹੂੰ ਜਾਂ ਚੌਲ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਕਿ 'ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ', ਤਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ, ਤਿਲ, ਸੋਨਾ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਮਹਾਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਧਰਾਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਕਸ਼) ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ (ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ) ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਪ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਜੋਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ; ਜੋ ਸਿਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ; ਜੋ ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।