ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਮੋਰ, ਚੀਲ, ਕਬੂਤਰ, ਤਿਤਤਰ, ਗਿੱਧ, ਸਾਰਸ, ਮੱਛੀ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਚਕਵਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਖਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਫ਼ਰੀ ਮੱਛੀ, ਸਿੰਘਤੁੰਡ, ਪਾਠੀਨ ਅਤੇ ਰੋਹਿਟਾ—ਇਹ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਦਵਿਜਾਂ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਵਿਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ। ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਵਿਜ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਲਾਜ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਲਾਚਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਲਈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੈਵੀ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਉੱਸ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਨਾ ਦੇਣ, ਨਾ ਪੀਣ ਅਤੇ ਨਾ ਛੂਹਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਵਿਜਾਂ ਲਈ ਵਰਜਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਸ਼ਰਾਬ ਬਾਰੇ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦਵਿਜ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਖਾਦਯ ਜਾਂ ਵਰਜਿਤ ਪਦਾਰਥ ਖਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਖਾਦਯ ਅਤੇ ਵਰਜਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਖਾਦਯ ਅਤੇ ਅਖਾਦਯ ਦਾ ਨਿਯਮ' ਨਾਮਕ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਪਰਮ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਵਿਦਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ।" ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਦਾਨ' ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿਯਤ, ਨਾਇਮਿਤਿਕ ਅਤੇ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ; ਚੌਥਾ, 'ਸ਼ੁੱਧ' ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਤ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਇਮਿਤਿਕ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਮਨਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਮਿਲੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਰੋਟੀ-ਕਪੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦਾਨ ਸਦਾ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ-ਕੁਲ, ਨਿਮਰ, ਤਪਸੀ, ਵਰਤ ਧਾਰੀ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕਰਕਾਂਡ, ਜਉ, ਗੇਹੂੰ ਜਾਂ ਚੌਲ ਵਾਲੀ ਉਤਪਾਦਕ ਜਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਜਿਤਨੀ ਜਮੀਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਪਰਮ ਲੱਛ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, "ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਤਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ, ਤਿਲ, ਸੋਨਾ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਡਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਕੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦਵਿਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—even ਜਰਾ ਜਿਹਾ ਵੀ—ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਵਿ्णੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਖਾਦਯ ਅਤੇ ਅਖਾਦਯ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।