ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗਖੰਡ ਦੇ ਛਪਣਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸ ਕਿਸ ਦੀ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੋਰਾਂ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋ ਅਜਨਮਿਆਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੰਜੂਸ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਈ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਰੋ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਤ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੇ, ਮਰਣ-ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਵਿਅਰਥ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਲਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਜੋਤੀਆਂ, ਅਨੁਕ੍ਰਿਤ, ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ), ਹਥਿਆਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਡਾਕਟਰਾਂ, ਦੂਸਰੇ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਨਿੰਦਿਤ, ਤਿਆਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ, ਜੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤਾਂ, ਗਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਇਹ ਹਨ: ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਕੁੰਭਕਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਵਿਦਵਾਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਲਤੀ ਦਿਖਣ, ਤਾਂ ਖੀਰ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਕੇਕ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਤੇਲ-ਕੈੱਕ, ਤੇਲ, ਬੈਂਗਣ, ਸਾਗ, ਪੀਲਾ ਫੂਲ ਅਤੇ ਭਸਮਕਾ ਅਨਾਜ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਫਰਮੈਂਟਡ ਭੋਜਨ, ਰਸ, ਖੁੰਬ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਉਬਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਅੰਬਰ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕੇ ਜਾਂ ਕਚੇ ਕਲੀਆਂ, ਤਮਰਸਿਕ ਫੂਲ, ਪਲਾਸ ਅਤੇ ਤਿੰਡਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਉਦੁੰਬਰਾ ਅਤੇ ਲੌਕੀ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸਰਾ, ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ ਵੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ। ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਹਵਨ, ਜੌ ਦਾ ਦਲੀਏ, ਨਿੰਬੂ ਅਤੇ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਨਿਪਾ, ਬਲੂ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇਲ-ਕੈੱਕ, ਨਿਕਲਿਆ ਘੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ; ਛਾਸ਼ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਪੀਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਭੋਜਨ। ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਦੁਆਰਾ ਭਿੱਜਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ। ਕੁੱਤੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁੰਘਿਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਪਕਾਇਆ, ਅਜਨਮਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁੰਘਿਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਬਕਾਇਆ, ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਕੂਕੜ ਦੁਆਰਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁੰਘਿਆ, ਕੋੜੀ ਦੁਆਰਾ ਛੂਹਿਆ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਲਾ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਝ ਦੀ ਦੁੱਧ, ਜਾਂ ਉਹ ਭੇੜ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਜਣਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਮਨੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭੇੜ ਦੀ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਜੁੜਾਈ ਸਮੇਂ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਾਂ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਲਪਵਿੰਗ ਜਾਂ ਤੋਤਾ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ। ਕੁਰਲ, ਤਿਤਲੀ, ਜਾਲ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਕੋਇਲ, ਕਾਂ, ਖੜਕ, ਬਾਜ ਅਤੇ ਗਿਦ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਉਲੂ, ਲਾਲ ਹੰਸ, ਚੀਲ, ਕਬੂਤਰ, ਫਾਖਤਾ, ਰੇਤ-ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮੁਰਗੀ ਵੀ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੈ। ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ, ਗਿੱਧੜ, ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਗਧਾ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਸੱਪ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੋਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਪਰ, ਗੋਹ, ਕਛੁਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗੈਂਡਾ ਅਤੇ ਕੰਡਾ-ਪਸ਼ੂ (ਪੰਜ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ) ਮਨੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਚੀਲ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖਾਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ। ਮੋਰ, ਤਿਤਲੀ, ਫਾਖਤਾ, ਕਾਲੀ ਤਿਤਲੀ, ਗਿਦ੍ਹ, ਸਾਰਸ, ਮੱਛੀ, ਹੰਸ, ਤਿਤਲੀ ਵੀ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਸ਼ਫਰੀ ਮੱਛੀ, ਸਿੰਹ-ਤੁੰਡਾ, ਪਾਠੀਨਾ ਅਤੇ ਰੋਹਿਟਾ ਮੱਛੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਮਾਸ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਂ ਜਾਨ-ਮੌਤ ਦੀ ਘੜੀ 'ਚ ਵੀ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਦਵਾਈ ਲਈ, ਅਸਮਰਥਤਾ, ਆਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਯਜਨ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵ-ਕਰਮ 'ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਮਾਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀ ਓਂਗਾਂ ਪਸ਼ੂ 'ਤੇ, ਉਤਨੀ ਸਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਪੀਤਾ, ਨਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਇ—ਇਹ ਸਦਾ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪੀ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਅਖਾਦ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਪੀ ਲੈ ਜਾਂ ਖਾ ਲੈ, ਉਹ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਅਖਾਦ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀ ਭੋਜਨ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਤਿਆਗਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛਪਣਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਖਾਦ-ਖਾਦ ਦਾ ਨਿਯਮ' ਸਵਰਗਖੰਡ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।