ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਆਹ, ਸੜਦੇ ਕੋਲ੍ਹੇ, ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬੁਝਾਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਝਾੜੂ ਦੀ ਧੂੜ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਜਾਂ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਦੋਜਾਤੀ) ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਚਾਹੇ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਨਿੰਦਤ ਖੁਰਾਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ—ਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਖਾਣੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸੀ ਜਾਤਿ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਨਪੁੰਸਕ, ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਥੇਬੰਦੀ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਛੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲੇ (ਕੁੰਭਕਾਰ), ਧੋਬੀ, ਚੋਰ, ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਜੇ-ਤਬਲੇ ਵਾਲੇ, ਲੁਹਾਰ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁੰਭਕਾਰ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਨਾਈ, ਪਤਿਤ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੀਆਂ, ਛਤਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪਿਤ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ, ਵੈਦ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਜਲਾਦ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਚੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਚੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਕੰਜੂਸ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਪਾਪੀਆਂ, ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਡਰਪੋਕ ਜਾਂ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਖੁਰਾਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ, ਮਾੜਾ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਵਿਅਰਥ ਪਕਾਈ ਹੋਈ, ਲਾਸ਼ ਦੀ ਜਾਂ ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ, ਕਾਰੀਗਰ (ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ), ਹਥਿਆਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ। ਸ਼ਰਾਬੀ, ਘੰਟੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੀਆਂ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਫ਼ਰਤ, ਤਿਆਗੀ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਖੁਰਾਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਅਗਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਾਪ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਸਵਾਰੀ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ: ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਕੁੰਭਕਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤ ਮਜਦੂਰ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਖੇ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਖੁਰਾਕਾਂ ਘੱਟ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ: ਖੀਰ, ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ, ਗਾਊਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ। ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਤੇਲ ਦੀ ਖਲੀ, ਤੇਲ, ਬੈਗਨ, ਸਾਗ, ਕुसੁੰਭ ਅਤੇ ਭਸਮਕਾ ਅਨਾਜ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਖਮੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਰਸ, ਖੁੰਭ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਅੰਬਰਿਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੁੱਕੀਆਂ ਜਾਂ ਕੱਚੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਜਹਲ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਘੀਆ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ। ਦੋਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇ ਉਡੁੰਬਰ ਜਾਂ ਲੌਕੀ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ, ਚਿਉੜੀਆਂ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਭੋਜਨ, ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਜੌ ਦੀ ਖੀਚੜੀ, ਬੀਜੌਰਾ ਅਤੇ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਨਿਪਾ, ਬੈਲ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇਲ ਦੀ ਖਲੀ, ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਘਿਉ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਛਾਂਚ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾਉਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਣੀ। ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ, ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਦੁਆਰਾ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਰਾਕ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਸੁੰਘੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਪਕਾਈ, ਚੁਟਕਾਰੇ ਨੇ ਵੇਖੀ, ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਗਾਂ ਨੇ ਸੁੰਘੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਬਾਸੀ, ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਕੜ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਕੋੜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਮਾਸਿਕ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਦੁਰਚਰੀਤ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਔਰਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ, ਮਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਭੇੜ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ। ਮਨੂ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੇੜ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ; ਬਗਲੇ, ਹੰਸ, ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਟਿਟਹਰੀ ਜਾਂ ਤੋਤਾ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਚੰਘਾ, ਤਿੱਤਰ, ਜਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਕੋਕਿਲ, ਕਾਂ, ਖੜਕ, ਬਾਜ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ। ਉੱਲੂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੰਸ, ਚੀਲ, ਕਬੂਤਰ, ਫਾਖਤਾ, ਟਿਟਹਰੀ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਰ, ਗਿੱਦੜ, ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਗਧੇ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਸੱਪ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੋਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਪਰ ਮਨੂ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਹ, ਕੱਛੂਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗੈਂਡਾ, ਸੁਆਰ—ਇਹ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਪੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਖ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਸ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਹੇ।