ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ, ਖਰੋਚਣ ਜਾਂ ਰਗੜਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਲੇਟ ਕੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਬੇਕਾਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਨਾ ਨੱਚੇ, ਨਾ ਗਾਵੇ, ਨਾ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਏ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਖਰੋਚਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਾਕ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੰਸਾਰੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਖੇਡੇ, ਦੌੜ-ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਕਰੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਦਤ ਵਜੋਂ ਲੇਟਣਾ, ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਪੈਦਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਨਖਾਂ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣਾ, ਜਾਂ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਜਾਣਾ, ਜਾਂ ਮਰਗਤ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ, ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿਚ ਸੌਣਾ, ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਉਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਬਿਨਾਂ ਵਜ੍ਹਾ ਥੂਕਣਾ, ਜਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਧੋਣਾ, ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵੱਲ ਫੈਲਾਉਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਲੇਟਣਾ, ਪੀਣਾ, ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਖਾਣਾ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ (ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ) ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਸੌਵੇ, ਪਾਠ ਕਰੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਏ, ਖਾਏ ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੋਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ। ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਬਿਨਾਂ ਵਜ੍ਹਾ ਧੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ। ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਬਿਨਾਂ ਕੁਲਕੁਲ ਕਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੀਰਯ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਅਸ਼ੁਧ, ਖੂਨ ਜਾਂ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਲੀਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ। ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਿਲਾਸ ਕਰਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਥੂਕਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਹੱਡੀਆਂ, ਰਾਖ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਵਾਲ, ਕੰਡੇ, ਭੂਸਾ, ਅੰਗਾਰ, ਜਾਂ ਗੋਬਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ। ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣਾ, ਨਾ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ, ਨਾ ਝਲਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਣਾ। ਉਹ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਨਾ, ਨਾ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਨਾ ਅੱਗ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸੁੱਟੇ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬੁਝਾਏ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ ਸਮਾਨ ਵੇਚੇ। ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਲਾਏ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹੱਦ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਤੋੜੇ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ, ਬਾਘ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾਏ। ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ; ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗੇ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰੇ, ਪਰ ਬਾਹਰ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਖਾਂ ਨਹੀਂ ਚਬਾਉਣਾ, ਨਾ ਬੋਲਣਾ, ਨਾ ਹੱਸਣਾ। ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹੇ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਰਹੇ; ਨਾ ਪੰਖ ਜਾਂ ਝਲਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਵੇ। ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਭੀੜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ; ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ। ਕਪੜੇ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ, ਨਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਸੋਵੇ; ਇਕੱਲਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਨਾ ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ। ਰੋਗੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣਾ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਰਗਤ ਦੀ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇ; ਨਾ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੀ ਛਾਂ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਰੋਗੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਜਾਂ ਰਾਖ, ਜਲਦੇ ਅੰਗਾਰ ਜਾਂ ਵਾਲ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖੜਾ ਹੋਣਾ। ਝਾੜੂ ਦੀ ਧੂੜ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲਵੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦੇ ਖਾਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਤੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੇਟ ਵਿਚ ਮਰੇਗਾ, ਉਹ ਉਸੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏਗਾ। ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਨਪੁੰਸਕ, ਚਮੜਾ-ਕਾਰੀ, ਸੰਘ, ਵਿਸ਼ਿਆ, ਅਤੇ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੱਕ (ਘੜਾ-ਕਾਰੀ), ਧੋਬੀ, ਚੋਰ, ਝੰਡਾ-ਧਾਰੀ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਲੋਹਾਰ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਘੜਾ-ਕਾਰੀ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ, ਹਜਾਮ, ਪਤਿਤ, ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਹੋਈਆਂ, ਛਤਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਨਾਰ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਰੋਗੀ, ਵੈਦ, ਵਿਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਜਲਾਦ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ, ਆਚਰਨ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸ਼ੁਧਤਾ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਵਿਵਹਾਰ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਾ ਸਕੇ।