ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮਪਰਾਇਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸ਼, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਅਤਿ-ਆਸਕਤੀ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਲਾਲਚ, ਦੋਮੁੰਹੀ, ਠੱਗੀ, ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨਹੀਂ ਖੁਰਚਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੈਠਿਆਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨਾਂ। ਘਰ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਵਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਤੇਲ ਨਾਲ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤੇਲ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ। ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖ ਸੱਪਾਂ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭੇਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖਿਲਵਾਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੰਗਾਂ, ਪੇਟ ਜਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਯੋਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਖਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਾਭੀ, ਪੈਰ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੱਜਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਇੱਟ ਨਾਲ ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੀਟ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਨਖ ਚੀਰਨਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ ਜਾਂ ਰਗੜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਲੇਟਿਆਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖੁਜਲਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲੋਕਿਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਖੇਡਦਾ, ਦੌੜਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਗਾਤਾਰ ਲੇਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਲਦਿਆਂ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਖ ਜਾਂ ਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਧੂੰਏ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੋਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੱਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਥੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਂਦਾ। ਉਹ ਪੈਰ ਅੱਗ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਤਾਪਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਧੋਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲਾਂਦਾ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਪੀਂਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮੱਧਾਨ੍ਹੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂ ਸੌਂਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾਉਂਦਾ, ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੋਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ। ਉਹ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਧੋਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਮੂੰਹ ਧੋਏ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਰਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਲਹੂ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ। ਉਹ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੱਟਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਥੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ, ਰਾਖ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਵਾਲ, ਕੰਡਿਆਂ, ਭੂਸ, ਕੋਲ੍ਹੂ ਜਾਂ ਗੋਬਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੰਖੇ ਜਾਂ ਸੋਪ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨਜਾਇਜ਼ ਜਾਂ ਠੱਗੀ ਵਾਲਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸੀਮਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਹਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਅਕਤੀ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਖ ਨਹੀਂ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਹੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੰਖੇ ਜਾਂ ਸੋਪ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗ ਲਈ ਯਗਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੋਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਮਾਰ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਚਿਤਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਚਲਨ-ਚਲਨ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕੇ।