ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਕੁਲਾਂ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣੀ ਸਵੈਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਫਿਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਸੇ। ਪਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕਰੋਸ਼ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਜਾਂ ਉਜਾੜ ਪੇਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਲਈ ਵਸਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਪਤਿਤ, ਚੁਟੜ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਖਾਂ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਸੌਣਾ, ਬੈਠਣਾ, ਕਤਾਰ, ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਜਨਾ, ਪਾਠ, ਵੰਸ਼, ਭੋਜਨ, ਪਾਠ-ਪਾਠੀ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਇਕਠੇ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਦੱਸਵੇਂ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਹ ਗ्यारਾਂ ਦੋਸ਼ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਕੋ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ ਪਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਭਸਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅੱਗ, ਭਸਮ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੀਮਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਤਾਰ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਥੰਮ੍ਹ, ਰਾਹ, ਆਦਿ ਨਾਲ। ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਿਰਥਕ ਵੈਰ, ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚਰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੁਗਲਖੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਜਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧਨੱਖਟ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਬਰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਈਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਪਰੀਤ ਹੋਣ। ਪੱਖਵਾਡੇ ਦੀ ਤਿੱਥੀ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਧਵਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇ। ਦੇਵਤੇ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ। ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸੜਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ। ਕੰਨ ਢੱਕ ਕੇ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਦੀ ਪਾਪਤਾ ਜਾਂ ਨਿਰਪਾਪ ਦੀ ਨਿਰਪਾਪਤਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ। ਝੂਠ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਸੱਚ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਝੂਠ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਮੱਦ ਪਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ। ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਛਿੜਕਾਅ ਜਾਂ ਮੱਧ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਲੁਕਵੇਂ ਜਾਂ ਅਣਦੇਖੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਤੱਕਣਾ। ਨੰਗੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ। ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ; ਤੇਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣੀ। ਖੁਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ; ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਤੱਕਣਾ। ਛੀਂਕਦੀ, ਉਬਾਸੀ ਲੈਂਦੀ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਚਾਵਲ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋਮਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ; ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ। ਗੁੱਸੇ, ਵੈਰ, ਕਾਮ, ਲਾਲਚ, ਪਖੰਡ, ਠੱਗੀ, ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਈਰਖਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਮੋਹ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਦੇਣਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ। ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਮਾਣਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਣੀ ਜਾਂ ਬੈਠਿਆਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁਕਾਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ। ਘਰ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ। ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ; ਸਿਰ ਤੇ ਲਗਾਈ ਤੇਲ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਲਣਾ। ਸੱਪ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜਖਮ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭੇਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਖੌਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਜਨਾਨੀ, ਪੇਟ ਜਾਂ ਕੰਨ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਫੁਜ਼ੂਲਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਨਖਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ; ਨਾਭੀ, ਪੈਰ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਟਣਾ। ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਤੋੜਣੇ; ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਖਿਸਕਾਉਣੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।