ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵਰਤਾਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠੇ ਵਚਨ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਕਰਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜਾਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ, ਘਣਿਸ਼ਠਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵੀ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਊਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਂ, ਝੂਠ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਗਮਨ ਜਾਂ ਵਰਜਿਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਜਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਚੁਟਕਾਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸੋ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਹੀਨ ਲੋਕ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੱਧ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸੋ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਖੰਡੀ ਵੱਸਦੇ ਹੋਣ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਤੱਕ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕਰੋਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸੁੰਨ ਪਏ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਵੱਸੋ। ਨਾ ਹੀ ਪਤਿਤ, ਚੁਟਕਾਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਰੱਖੋ। ਮੂਰਖਾਂ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਪਲੰਗ, ਬੈਠਕ, ਕਤਾਰ, ਭਾਂਡਾ ਜਾਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰੋ। ਯਜਨ, ਅਧਿਆਪਨ, ਵੰਸ਼, ਭੋਜਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਪਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਜੇ ਇੱਕ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋ ਪਰ ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸੀਮਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅੱਗ, ਰਾਖ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੀਮਾ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਤਾਰ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਸਕੀਦੀ ਹੈ: ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਥੰਮ੍ਹ, ਰਾਹ ਆਦਿ ਨਾਲ। ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਵੈਰ, ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗਊ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚਰਦੀ ਨਾ ਦੱਸੋ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵੱਸੋ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੋ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਜਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਰੇਨਬੋ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਚੰਦ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ। ਕਈਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਪੱਖੀ ਤਿਥੀ ਜਾਂ ਤਾਰੇ ਨਾਂ ਦੱਸੋ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਧਵਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਨਾ ਰੋਕੋ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੋ। ਵੇਦ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵ, ਵੇਦ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੋ, ਚੁੱਪ ਰਹੋ, ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿਓ। ਕੰਨ ਢੱਕ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖੋ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਨਾ ਖੋਲੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਣ ਦੇਵੇ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੋ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਪਾਪ ਜਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਝੂਠ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ, ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਣ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕੋ। ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਛਿੜਕਾਅ ਜਾਂ ਮੱਧ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਲੁਕਾਈ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਤੱਕੋ। ਨੰਗੇ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਸੰਗਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਛੂਹ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੋ, ਨਾ ਤੇਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਕਤਾਰ ਨੂੰ। ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕੋ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਖਾਓ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਤੱਕੋ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਛੀਂਕਦੀ, ਉਬਾਸੀ ਲੈਂਦੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕੋ। ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤੱਕੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਚਾਵਲ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।