ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਆਗਿਆਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਏ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਉਗਰਤਾ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਬਣਾਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸਹੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਰੱਖੇ, ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਦੌਲਤ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਥਾਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਇਹ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਧਾਰਣ ਕਰੇ। ਸੱਚ ਬੋਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਾਸਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ, ਦਾਨ ਕਰੇ, ਯਜਨਾਂ ਕਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤਿ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਐਸਾ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਘਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸੱਚ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਦਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ। ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਲੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਮੋਹ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਾਫੀ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਏ ਦੋਸ਼, ਹਾਰ, ਬਦਨਾਮੀ, ਚੋਟ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ। ਦਇਆ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿਤਰਤਾ; ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਦਇਆ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਸਹੀ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਲਕੜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇਹੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਹੈ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਗਿਆਨ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਬਲਕੁਲ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ। ਜੋ ਇਸ ਵਿਚ ਸਥਿਰ, ਸਮਰਪਿਤ, ਵਿਦਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁੱਟ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਦੁਜਾਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਲਿਆਵੇ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਦਇਆਵਾਨ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਵੈਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਿਯ ਬਾਤ ਕਹਿਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਘਾਸ ਹੋਵੇ, ਪੱਤਾ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ—ਜੋ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਤੋਂ ਬਚਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਭਿਖ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਿਖਾਰੀ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਫੁੱਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਘਾਸ—ਜੇਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਮਨੁ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਲਵੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਵਿਦਵਾਨ, ਧਰਮ ਲਈ, ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਵਜ੍ਹਾ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਖਾ ਯਾਤਰੀ, ਸਿਰਫ਼ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਤਿਲ, ਮੂੰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਣੇ ਇਕਠੇ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਯਮਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸਾਫ਼, ਸ਼ੁੱਧ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।