ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਥੜੀ ਉੱਤੇ, ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਔਰਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ, ਛੋਟੇ ਮੰਦਰਾਂ, ਜਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਨਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਸੁੱਚੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਧੂੜੀ ਜਾਂ ਚਿਕਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ। ਨਾ ਤਾਂ ਸੜਕ ਤੋਂ, ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ, ਨਾ ਮੰਦਰ, ਕੁਆਂ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈਣੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਯੋਗ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬਾਵੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਸਟਾਫ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਦਾਚਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹੇ "ਬੈਠ", ਤਾਂ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਲੇਟਿਆਂ, ਖਾਂਦਿਆਂ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਪਲੰਗ ਜਾਂ ਬੈਠਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਨਾਮ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲਕੜੀ ਲਿਆਉਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਪਲੰਗ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਛਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘੇ। ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਨਾ ਪਸਾਰੇ, ਨਾ ਉੱਘਾ ਵੇਖੇ, ਨਾ ਹੱਸੇ, ਨਾ ਹੀ ਗਲਾ ਢੱਕੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚਟਕਾਉਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੇ। ਪਾਠ ਸਿਰਫ਼ ਢੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਜਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੈਠਾ, ਲੇਟਿਆ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਖੜ੍ਹਾ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਾਲ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ, ਊਂਠ, ਰਥ, ਮਹਲ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੱਥਰ, ਤਖਤ ਜਾਂ ਨੌਕ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਦਾ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨਿਯੰਤਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਰਸਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਅੰਜਨ ਲਾਉਣ, ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨ, ਛਤਰੀ ਫੜਨ, ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗਾਉਣ, ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ, ਨੱਚਣ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਮਕੀ ਦੇਣ, ਨਿੰਦਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਚੁਗਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਉਹ diligently ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿੱਖਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਘਿਉ, ਨਮਕ ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚੇ। ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਏ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਾ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਭਾਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗਿਆਨ—ਸੰਸਾਰੀ, ਵੇਦਿਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ—ਉਸਦਾ ਸਰੋਤ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ। ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਇਹੀ ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰੇ ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਮਿਲੇ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਨ੍ਹਾਣਾ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣੇ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਨ੍ਹਾਣਾ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਜਾਂ ਵਾਲ ਬਣਾਉਣ—ਇਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।