ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਧਾਤੂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਫੜਦੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵਸਤੂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਛੋਟ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲਿਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸਰਾਵ ਜਾਂ ਮਲ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ ਫੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਰਾਵ ਜਾਂ ਮਲ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਪੱਤਿਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛਾਂ, ਖੂਹ, ਦਰਿਆ, ਗੌਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਰਸਤਾ ਜਾਂ ਰਾਖ਼ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਗੋਬਰ, ਲੱਕੜ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਟੁੱਟੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਗਡ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਛਿਲਕਿਆਂ, ਕੋਇਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਖੇਤ, ਗਡ੍ਹਾ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ, ਚੌਰਾਹਾ, ਬਾਗ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੈੜੀ ਉੱਤੇ, ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਔਰਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਈਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਦੇਵ ਮੰਦਰ, ਥਾਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਨਣ, ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਸੁਥਰੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਫਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧੂੜੀ ਜਾਂ ਗੰਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਸਤੇ, ਬੰਜਰ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬਚੀ ਮਿੱਟੀ, ਮੰਦਰ, ਖੂਹ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਛਲੇ ਵਰਨਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਯੋਗ ਦੇ ਇਸ ਭਾਗ ਦਾ ਬਾਵੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੈਵ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾਵਧਾਨ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ 'ਬੈਠ' ਕਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਹ ਲੇਟਿਆਂ, ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਪਲੰਗ ਜਾਂ ਬੈਠਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ; ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲੈਣੇ ਜਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਦੂਰੋਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਪਾਸ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦਰਬਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਲਿਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਪਲੰਗ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਸਾਇਆ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸੂਟੀ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਉਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਬਾਸੀ, ਹੱਸਣਾ ਜਾਂ ਗਲਾ ਢੱਕਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਟਕਾਉਣੀਆਂ; ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਥੱਲੇ ਜਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਬੈਠਾ, ਲੇਟਿਆ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਜਿੱਥੇ ਭੱਜੇ, ਉਥੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਵੇ, ਸਾਥ ਦੇਣਾ; ਚਾਹੇ ਗੌਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਰਥ, ਮਹਲ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਪੱਥਰ, ਤਖਤ ਜਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਸੁਆਦ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇਲ ਲਾਉਣ, ਅੰਜਨ ਲਾਉਣ, ਮਲਿਸ਼, ਛਤਰੀ ਫੜਨਾ, ਇੱਛਾ, ਲੋਭ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ ਅਤੇ ਨੱਚਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਮਕਾਉਣਾ, ਨਿੰਦਾ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣਾ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ, ਚੁਗਲੀ ਕਰਨਾ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਦਰਬਾ ਲਿਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਖਿਆ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਘੀ, ਲੂਣ ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ; ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੇ; ਨਾ ਹੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਦੇ ਇੱਛਾ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਧੀਰਜ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।