ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਂਝਾਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਰਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਬੀਜ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਹੋਵੇ—ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਥੂਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੰਘਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਹੋਰ ਮੌਕੇ ਵੀ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਚੌਰਾਹੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ (ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ), ਜਾਂ ਚੰਦਾਲ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋ ਜਾਂ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ-ਪਖਾਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠਣ ਤੇ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੇ, ਛੀਕਣ ਤੇ, ਅੱਗ, ਗਾਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਛੂਹਣ ਤੇ ਵੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਗੀਲਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਤੇ, ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਛੂਹਣ ਤੇ ਵੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਡਿੱਗ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰਮ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਆਚਮਨ ਸਦਾ ਬੈਠ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਗਰਦਨ ਢੱਕ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਣ। ਜੇ ਪੈਰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾ ਮਨੁੱਖ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਾਂ ਪੱਗ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਚਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਉਠਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਧਾਗਾ (ਜਨੈਉ) ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਚਮਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੈਰ ਬਾਹਰ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਧਿਆਨ ਭਟਕਦੇ, ਜਾਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝੱਗ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਸ਼ੂਦਰ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਪਾਗਲ ਜਾਂ ਖਾਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਚਮਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਰੰਗ-ਰਹਿਤ, ਬਦਸੁਆਦ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਲਾਇਆ ਪਾਣੀ, ਬਾਹਰ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਗਲੇ ਤੱਕ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ ਪਾਣੀ 'ਬ੍ਰਾਹਮਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਵਿਚੋਂ 'ਪਿਤ੍ਰ' ਦਾ ਪਾਣੀ; ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ 'ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ' ਪਾਣੀ; ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ 'ਦੈਵ' ਜਾਂ 'ਆਰਸ਼' ਪਾਣੀ; ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੋਂ 'ਦੈਵ' ਅਤੇ 'ਆਰਸ਼' ਪਾਣੀ; ਅਤੇ ਮੱਧ ਤੋਂ 'ਆਗਨਿਆ' ਪਾਣੀ। ਇਹ ਪਾਣੀ 'ਸੌਮਿਕ' ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਸਦਾ 'ਬ੍ਰਾਹਮਾ' ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰੇ। ਦੈਵ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਪਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ; ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ; ਫਿਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਛੂਹੋ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਓ; ਇਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦਿਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੂੰਹ ਪੂੰਝਣ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅੱਖਾਂ ਛੂਹਣ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸੂਰਜ; ਨੱਕ ਛੂਹਣ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦਿਵਤਾ; ਕੰਨ ਛੂਹਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਅੱਗ; ਦਿਲ ਛੂਹਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਤਾ; ਸਿਰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਨਮੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜੇ ਦੰਦ ਜਾਂ ਜੀਭ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਜੀਭ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਚਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪੈਰ ਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧੂੜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਮਧੁਪਾਰਕ, ਸੋਮਾ, ਪਾਨ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਮਨੂ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰੋ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤੂ ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰੋ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜਾ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਛੋਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੋਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ। ਪੇਸ਼ਾਬ-ਪਖਾਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਦੀ; ਜਨੈਉ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰੋ। ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਖਾਣਾ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰੋ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਜੀ ਵੱਲ; ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਕੜੀ, ਪੱਤੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਰੱਖ ਕੇ ਢੱਕੋ। ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਪਖਾਣਾ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰੋ; ਪਰ ਛਾਂ, ਕੂਏਂ, ਦਰਿਆ, ਗਾਂ-ਪਾਲ, ਮੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕਰੋ। ਅੱਗ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਗੋ-ਮੈ, ਲਕੜੀ, ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਟੁੱਟੇ ਮੰਦਰ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਤਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤੁਰਦੇ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੁਸੀ, ਕੋਲਾ, ਟੁੱਟੀ ਹੰਡੀ ਜਾਂ ਰਾਜ-ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਖਾਣਾ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ, ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਧਰਮਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।