ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਭिक्षਾ ਮੰਗਣ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਨ, ਭिक्षਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ; ਭिक्षਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਘਰ-ਘਰ ਭिक्षਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਤੋਂ ਭिक्षਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਗਣੀ; ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਉਪਰੋਕਤ ਘਰ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭिक्षਾ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭिक्षਾ ਮੰਗਦਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਭਿੱਖਾ, ਬਿਨਾ ਠੱਗੀ ਦੇ, ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਖਾਏ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੇ; ਸਦਾ ਭਿੱਖਾ ਤੇ ਜੀਵੇ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਭਿੱਖਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਾਹਾਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਏ। ਭੋਜਨ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੇ; ਜਿਆਦਾ ਖਾਣਾ ਰੋਗ, ਆਯੁ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿੰਦਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਸਮੇਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨਾ ਖਾਏ; ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਖਾਣ ਸਮੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੇ। ਸੁੱਚੀ ਥਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਖਾਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਖਾਣ, ਪੀਣ, ਸੌਣ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ, ਹੋਂਠ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਮਗਰੋਂ— ਵੀਰਯ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਮਲ ਤਿਆਗਣ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ, ਥੂਕਣ, ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਖੰਘਣ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਂਸ ਲੈਣ— ਚੌਕ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਭਾਵੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਵੇਖ ਕੇ— ਅੰਸੂ ਜਾਂ ਖੂਨ ਵਗਣ, ਖਾਣ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਮਲ ਮਗਰੋਂ— ਸੌਣ ਤੋਂ ਉੱਠਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ, ਛੀਂਕਣ, ਅੱਗ, ਗਾਂ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਚੀਜ਼, ਜਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚੀਜ਼ ਛੂਹਣ ਮਗਰੋਂ— ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਨੀਲੇ ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ, ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਛੂਹਣ ਮਗਰੋਂ— ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਠੋਕਰ ਲੱਗਣ ਮਗਰੋਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਨਾ ਗਰਮ, ਨਾ ਵਾਲਾਂ ਜਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਗਰਦਨ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਜਾਂ ਜੂੜਾ ਕਰਕੇ ਆਚਮਨ ਕਰੇ। ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ; ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚਪਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਾਂ ਪੱਗ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਚਮਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਰਖਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਉਠਾਇਆ ਪਾਣੀ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਧਾਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਆਚਮਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ। ਚਪਲ ਜਾਂ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਘੁੱਟ ਬਾਹਰ ਹੋਣ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ, ਜਾਂ ਖੱਟ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਆਚਮਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਝਾਗ ਜਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ, ਪਾਗਲ, ਜਾਂ ਛਾਲਾ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ, ਆਚਮਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਏ ਨਾ, ਪੀਲੇ, ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ, ਗੰਦੇ, ਜਾਂ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰੇ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਲਾਇਆ ਪਾਣੀ, ਬਾਹਰੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਵਰਤੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੱਕ। ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ; ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਦੇ ਜੜ੍ਹ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ ਪਾਣੀ "ਬ੍ਰਾਹਮਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ "ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ"। ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ "ਦੈਵ" ਅਤੇ "ਆਰਸ਼", ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਬੇਸ ਤੋਂ "ਦੈਵ" ਅਤੇ "ਆਰਸ਼", ਮੱਧ ਤੋਂ "ਆਗਨੇਯ"। ਇਹੀ ਪਾਣੀ "ਸੌਮਿਕ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੁਵਿਜ ਨੂੰ ਸਦਾ "ਬ੍ਰਾਹਮਾ" ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਦੈਵ" ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, "ਪਿਤਰ" ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ "ਬ੍ਰਾਹਮਾ" ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ। ਅੰਗੂਠਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੋਂਹ ਕੇ, ਚਿਹਰਾ ਛੂਹੇ; ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅਣਾਮੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਛੂਹੇ। ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਛੂਹੇ। ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਛੂਹੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਵੀ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਏ; ਇਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਨਾਲ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ, ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਨ-ਅੱਗ, ਹਿਰਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਨਮੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜੇਕਰ ਦੰਦ ਜਾਂ ਜੀਭ ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਜੀਭ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪੈਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਮਧੁਪਰਕ, ਸੋਮਾ, ਪਾਨ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਖਾਣ ਸਮੇਂ, ਮਨੂ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਦੁਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪਰੰਤੂ ਸੁਚੱਜੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ, ਸੰਯਮਿਤ ਅਤੇ ਧਰਮਮਈ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।