ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਈ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸੰਮਾਨ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਨੁੱਖ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਨਾਲ ਮੀਲ-ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਤੀ-ਬਾੜੀ, ਸਿਹਤ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸਸੁਰ, ਨਾਨਾ, ਅਤੇ ਦਾਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਚਚਾ, ਮਾਂ, ਨਾਨੀ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣਾਂ, ਸਾਸ, ਦਾਦੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਈ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੱਖੋਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ, ਬਚਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਠਣਾ, ਪਰਣਾਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੀ, ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਨੀਵਾਂ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹਨ: ਮਾਂ, ਜੋ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮਾਂ, ਜੋ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੁਰੂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦੇਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਦਿਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ, ਬਚਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰੱਖੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਨਿੱਤ/ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ। ਇਹੀ ਕਰਤਵ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਠੀਕ ਆਦਰ-ਸੇਵਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਾਮਾ, ਚਚਾ, ਸਸੁਰ, ਯਜਮਾਨ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਠ ਕੇ, ਪਰਣਾਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ 'ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਮਹੋਦਯ' ਜਾਂ 'ਆਦਰਯੋਗ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਮਸਤਕ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਰ ਦੇਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਕੋ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਗੁਰੂ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਮਹਿਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਉਮਰ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ—ਇਹ ਚਾਰ, ਅਤੇ ਧਨ ਪੰਜਵਾਂ—ਇਹ ਪੰਜ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—even ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੇ ਉਹ ਦਸਵੇਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਸਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ, ਬੋਝ ਥੱਕਿਆਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖ ਲਿਆਵੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸੰਯਮਿਤ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਖਾਣਾ ਖਾਏ। ਦੁਜੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਉਪਨਯਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਖ ਲਿਆਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਗਲੇ, ਵੈਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਖ ਲਿਆਣ। ਮਾਂ ਜਾਂ ਭੈਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਿਖ ਲਿਆਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਜਾਂ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਲਿਆਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਭਿਖ ਲਿਆਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੇਦਿਕ ਯਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਘਰ-ਘਰ ਤੋਂ ਭਿਖ ਲਿਆਣ ਦੀ ਲਗਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ; ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਯਮਿਤ ਬਚਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਿਖ ਲਿਆਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਬਚਨ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਖੇ-ਵਿਖੇ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਖਾਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਨਾਂ ਜੀਵੇ। ਭਿਖ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ। ਖਾਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਅਤੇ ਆਭਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਆਦਾ ਖਾਣਾ ਬਿਮਾਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਯੁ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਰਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿੰਦਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਖਾਣਾ ਖਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਓ; ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਾ ਖਾਓ—ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੱਥ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਖਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਸਾਫ਼ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛੂਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸੰਮਾਨ ਦੀ ਰੀਤਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਲੂ ਵਿੱਚ, ਮਨ, ਬਚਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ, ਵੱਡੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਪਰਣਾਮ, ਅਤੇ ਸੰਯਮ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।