ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲੰਬੇ ਦੋ ਡੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਬਾਂਸ ਦਾ, ਦੂਜਾ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ। ਜਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਡੰਡਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨਾ-ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਬੇਦਾਗ। ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਉਹ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਭਟਕਾਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੁਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ—ਹਵਨ—ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਜੌ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, “ਮੈਂ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ,” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਆਲਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲੇ। ਉਲਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਪਸ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, “ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਵੀ,” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਮ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਕਰਕੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਭਿਵਾਦਨ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਅਭਿਵਾਦਨ ਨਾ ਕਰਣ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗੂ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਹਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆ, ਸੰਸਾਰੀ, ਵੈਦਿਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ, ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਾਣੀ, ਭਿਖਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ, ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਖ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੋਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਸਮਰੱਥਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਪੁੱਛੇ। ਗੁਰੂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸਸੁਰ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਦਾਦਾ, ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ ਦਾਦਾ, ਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਚਚਾ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਦਾਦੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਸਾਸ, ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਈ—ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹਨ; ਇਹ ਗੁਰੂ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ, ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਬੈਠੋ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰੋ; ਜੇਕਰ ਜਾਨ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਾਨ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦੇਵੇ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ, ਇਹ ਦੋ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਤਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਿਵਾਏ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ/ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤਾਂ। ਇਹੀ ਕਰਤਵ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਮਾ, ਚਚਾ, ਸਸੁਰ, ਯਜਮਾਨ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ, ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, “ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ,” ਕਹੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਪਨਯਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਾ ਬੁਲਾਓ। ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, “ਹੇ ਸ੍ਰੀਮਾਨ,” ਜਾਂ “ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ,” ਕਹਿ ਕੇ, ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਸੰਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਅਭਿਵਾਦਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਗੁਣ, ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਫੁੱਲਤ ਹੋਣ, ਵੇਦ ਆਗਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ। ਇੱਕੋ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪਤੀ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਮਹਿਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਕਰਮ, ਉਮਰ, ਰਿਸ਼ਤਾ, ਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਹਿਲਾ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਸ਼ੂਦਰ ਦਸਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਥੱਕਿਆਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਭਿਖਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਜਨੇਉ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਖਾ ਮੰਗੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਗਲਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਮਾਂ ਜਾਂ ਭੈਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭੈਣ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਭਿਖਾ ਮੰਗੋ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਜਾਂ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿਖਾ ਮੰਗੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਗੁਰੂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ-ਰਵਾਜ, ਧਰਮ, ਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।