ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਉਹੀ ਚਲਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਧੰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੱਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਭ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਧੰਨ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਹਾਏ, ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਤ ਨਾਰੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਅਣਨੀਆਂਤਰਿਤ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੀਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਹ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ, ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਧੰਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਚਾਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵਚਨ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੇ ਸੂਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾਵਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੇ (ਦ੍ਵਿਜ) ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰਭ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਿਕ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡ (ਲੱਕੜੀ), ਮੋਢਾ (ਕਮਰਬੰਦ), ਜਨੇਊ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ, ਸਾਧੂ ਵਰਗ ਜੀਵਨ, ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜਨੇਊ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਪਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਾਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਸਦਾ ਪਹਿਨਿਆ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਵੀ ਕ੍ਰਿਆ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ, ਬਦਲੇ ਨਾ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਗੇਰੂਏ ਰੰਗ ਦਾ ਕਪਾਹ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੂਤ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਜਾਂ ਭੇੜ ਦੀ ਉਨ ਵੀ ਚਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।" "ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵੀਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੋ; ਜਦੋਂ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਵੀਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਯਜਨਾ, ਤਪ, ਅਧਿਐਨ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ, ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੋਢਾ (ਕਮਰਬੰਦ) ਮੂੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੂੰਜ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਾਂਠਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਦੋ ਦੰਡ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਬਾਂਸ ਦਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ, ਜੋ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਦੀ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ।" "ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਲਾਲਚ, ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਰਮ (ਹਵਨ ਆਦਿ) ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਜੌ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਉਚਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਮੈਂ ਫਲਾਂ, ਹੇ ਸਮਮਾਨਯੋਗ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਮਿਲੇ।" "ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ,' ਅਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਖੀਰਲਾ ਅੱਖਰ ਲੰਮਾ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਮਸਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।" "ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜਦੇ ਸਮੇਂ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਗਿਆਨ ਸੰਸਾਰਕ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਿਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਤਮਕ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀ, ਭਿਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਕਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ ਗਈ।