ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੌਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਹਰੀ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਆਦਰਨੀਯ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੱਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਜਾਣੋ। ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹੋਣ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਹਲਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਫਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਿਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੂਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਰ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਹਵਾ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਧੰਨ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੰਸੂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜਦ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਤਿ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਮੂਰਖ, ਅਸੰਯਮੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਣਗੌਲਾਈ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਕਰੇ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ, ਪੀ ਲਵੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਧੰਨਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਏ ਸਾਧੂ ਜਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਪਰਮ ਮੰਗਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ' ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁਤ, ਉਹ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਰੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੇ ਸੁਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ embodied ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਚਿਰ-ਕਾਲ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨੂ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੰਨਿਆਤਮਕ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰਭ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੰਡ (ਲਾਠੀ), ਮੈਖਲਾ (ਕਮਰਬੰਦ), ਜਨੇਊ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ, ਸਾਧੂ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ, ਭਿਖਸ਼ਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰੇ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਪਾਸ ਦਾ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਟਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੰਦੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।" "ਉਸਨੂੰ ਅਦਬਦਲੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਗੇਰੂ ਰੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਧਾਗੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗੋ-ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਭੇੜ ਦੀ ਉਨ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।" "ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵੀਤ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਗਲੇ 'ਚ ਪਾਏ ਤਾਂ ਨਿਵੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੱਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰ ਕਾਰਜ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਯਜ੍ਯ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣਾ ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੰਜਾ ਘਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੈਖਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਮੰਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ।