ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘‘ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਨੋ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਯਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਤਾੰ ਤੂੰ ਆਪ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸੁਗਮਤਾਪੂਰਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।’’ ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘‘ਯਗ ਜਾਂ ਤੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਯਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਯਗ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖਰਚਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਧਨਵਾਨ ਜਾਂ ਸਮਰਥ ਲੋਕ ਹੀ ਯਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਰੀਬ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਹੈ ਕਿ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਯਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਸਾਲ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਯਗ ਕਰਦਿਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੇਂਗਾ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੁਵਰਨ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ‘ਪ੍ਰਯਾਗ ਮਹਾਤਮ’ ਨਾਮਕ ਉਨੰਜਾ ਚਾਪਟਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?’’ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘‘ਕਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ। ਜੋ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰਿ ਦੇ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਦੈਤਿਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰਿ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਘੁੰਘੀ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁਲਿੰਦ, ਸ਼ਵਪਚ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।’’ ‘‘ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਰਿ ਅੱਗੇ ਨੱਚਦਾ ਤੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਿਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’’ ‘‘ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਨ੍ਯ ਇਹੀ ਹੈ।’’ ‘‘ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਜਾਣ। ਹਰਿ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖੋ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਰਿ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੂਰਖ, ਪੰਡਤ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।’’ ‘‘ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ—even ਜੇ ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਹੂਲਤ ਤੇ ਮਹਿਨਤ ਦੀ ਥੋੜੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।’’ ‘‘ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਅਤੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।