ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਸਤਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੋ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਾਡੀ ਰਾਜਸਤਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ, ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ।" ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਅਟਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਜਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤਕੁਲ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ—ਸਾਂਖਯ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਤੀਰਥ—ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਕਿਹੜਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ? ਸਭ ਪੁੰਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ? ਉੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।" "ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਤੱਕ, ਧਰਮਕੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਕੁੰਡ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਉੱਥੇ ਮਰਨ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਪਾਪ ਬਾਕੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ," "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ।" "ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ—" "ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੱਤ ਗਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ—" "ਜੇਕਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਉੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।" "ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ—ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਦੇ ਇਕਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਗਰੀਬ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਟੱਲ ਤੀਰਥ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਇੱਛਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਆਤਮਾ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਫਲਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।