ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਰਾ-ਭਲਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੰਮਜੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।” ਪਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਾਲ 'ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋਏ—“ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਲੋਂ ਜੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਇਕ ਉੱਤਮ ਘਰ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ—ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਵੱਡੇ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਡਰਾਵੀ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਹਨੁਮਾਨ—ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਵਾਸੀ—ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਜੇਤੂ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਫਿਰ ਆਈਆਂ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿੱਖ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਜਨਮ ਮਿਲੇ—ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਿਮਾਰ, ਅਕਲੋਂ ਕਮzor, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇ—ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ, ਪਾਪ ਜੋ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਪਰ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, 55,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਿਚ, ਉਤਰਖੰਡ ਵਿਚ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ, ਇਹ 206ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ‘ਦੁਆਰਕਾ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਆਏ; ਦੁਬਾਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸੁਰ ਆਇਆ। ਅਸਮਾਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਬਿਨਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਵਿਚ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਹੋਈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸਾਡੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਹਨ; ਧਨ ਹੈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਾਸਵਾਦਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ। ਕਹਿ ਕੇ, “ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਣਾ ਹੈ,” ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ, ਵਿਮਲਾ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈ; ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਉੱਤਮ ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਕ ਯਾਤਰੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ।” “ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗੇ।” “ਅਸੀਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖੀ ਤੇ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ; ਘੜਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਾਡੀ ਪਿਆਸ—” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗਰਮ ਮਾਸ ਖਾਵੇ,” “ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੜ ਲਵਾਂਗੀ।” ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਕਿੰਨੀ ਵਸਤੂ ਹੈ?” “ਮੇਰੇ ਬਬਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਪੀਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।” ਇਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਥਚਕਰਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਤੋਂ ਕੰਡੇ ਤੇ ਕਮਰਬੰਧ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।” ਇਕ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਜੂਏ ਲਈ ਪਾਸੇ ਬਣਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।” “ਉਹ ਜੂਏ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਸੋਲੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇ। ਮੂੰਹ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਜੀਭਾਂ ਲਟਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਦੂਰ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਠੁਕਰਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।” “ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੰਗੋ; ਜੇ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਦੇਵਾਂਗਾ।