ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੀਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪੇ-ਅਪਣੇ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਕ-ਰੂਪ ਹੈ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੀਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਯੋਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੀਜ-ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਯੋਗੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਕੋਈ ਨਾਮ ਜਾਂ ਗੁਣ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਚੀ ਰੂਪ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੀਮਾ, ਆਪ-ਜਨਮ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਵੈਤ, ਨਿਰਦੇਹਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੀਮਾ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਉਹ ਚਮਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਗੁਫਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਡੋਲ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਨਾਸ਼ਕ, ਚੰਦ-ਧਾਰੀ, ਧਨੁ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਲਿੰਗਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਖੰਡ ਰੂਪ, ਲੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਲਿੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਲਿੰਗਾ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਮਹਿਮਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਧਯਮੇਸ਼ਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਉਥੇ ਹੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇੱਕ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਭਗਵਾਨ, ਵਰ ਦਾਤਾ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਕਤ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਮਹਾਦੇਵ, ਪਿਨਾਕੀਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਜੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਮਧਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਿਤ੍ਰ ਕਰਤਵ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ—ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਹਰ ਕੰਮ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਰਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਲ ਛੂਹਣ ਨਾਲ—ਇੱਥੇ ਮਾਨਵ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਧਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਛਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸਵਰਗ ਖੰਡ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੀਰਥ, ਅਦੁੱਤੀਯ ਤਾਲਾ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਥ, ਚੋਟੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਭ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਸੁਨੀਲਾ ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਗੌਰੀ ਤੀਰਥ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤੀਰਥ, ਸਵਰਗਦਵਾਰ ਤੀਰਥ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦਾ ਧਰਮ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉੱਚਾ ਗਿਆ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਨਾਰਾਯਣ ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਾਯੂ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹਨ।" "ਗਿਆਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ, ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਗੁਪਤ, ਚੋਟੀ ਦਾ ਵਾਰਾਹ ਘਾਟ; ਯਮ ਘਾਟ, ਜੋ ਫਲ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮੂਰਤਿਕਾ ਘਾਟ। ਅਗਨੀ ਘਾਟ, ਚੋਟੀ ਦਾ ਕਲਸ਼ੇਸ਼ਵਰ, ਨਾਗ ਘਾਟ, ਸੋਮਾ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਘਾਟ ਵੀ ਹਨ।" "ਪਹਾੜ-ਨਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਅਦੁੱਤੀਯ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ; ਚੋਟੀ ਦਾ ਘਟੋਤਕਚ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ। ਗੰਗਾ ਘਾਟ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਚੋਟੀ ਦਾ ਯਯਾਤੀ ਘਾਟ; ਕਪਿਲਾ, ਸੋਮੇਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਘਾਟ।" "ਇੱਥੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਏ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਮੈਂ ਲਿਆ ਸੀ—ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ?' ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ, ਮੇਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰਹੇਗਾ।'" "ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਘਾਟ; ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਗੰਧਰਵ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦਾ ਵਾਹਨੇਯ ਘਾਟ ਵੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।