ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਅਚਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਗਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਪ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਤਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਲਾਹਨਤ ਹੈ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਨੇਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਰਾਹੂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਤੀਤਾ ਨੁੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚਾ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਹੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਵਿਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਤੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਮੁਬਾਰਕ ਹੈ ਉਸ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਤੀਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਲਾਹਨਤ ਹੈ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਲਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ ਗਏ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀਆਂ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰੂਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕੰਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਮਰ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਜਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨਗਰੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਾ, ਧਵਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਆ ਗਈਆਂ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤਿੜਕ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਜਨਮ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨਗਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੀਮਾਰ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇ—ਕਦੇ ਵੀ ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਤੇ ਬੋਲ-ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਦੇ ਫਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਡਿੱਗੀ, ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚੀਕ ਪਈਆਂ; ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮਨ ਅਤੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਲਗਾਅ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਦੇ 55,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਇਹ ਦੋ-ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਦਵਾਰਕਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ: "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।" ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿਕ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸਾਡੀ ਵਿਛੋੜਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦਾ। ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਵਿਮਲਾ ਦੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹੋਈ; ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਸੁੱਕੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਵਧੀਆ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲ ਕਾ ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੜਕ ਕੁਝ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀਆਂ। ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਤਿੜਕ ਤੇ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਘੜਾ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਤਿੜਕ—" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਆਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮ ਮਾਸ ਖਾਈਏ।