ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਣੁ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਧਨ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।” ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੈਰ ਦੇਖ ਲਏ ਸਨ ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੈਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਯ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ਯ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ— ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਹੰਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ; ਉਸ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਜੋ ਪੂਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼। ਉਸ ਪੂਨ ਦਾ ਵਰਨਨ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਮ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ; ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ— ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦੂਤ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਨ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਭਰਾ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ; ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੂਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਦੂਤ ਦੇ ਵਚਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਾਂਗ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੂਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਾ ਜਾਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰਾਵਰਤ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਕਰਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਕੁਬਜਾਮਰਕਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਨ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਮੁਦਰਕਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਰਵੀ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਅਤੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਜੀਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵੀਰ-ਪ੍ਰਮੋਖਸ਼ਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੂਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਅਤੇ ਅਤੀਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਛੇ ਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਉਤਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਸਭ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੌਤ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੈਤਸਿਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰਿਤ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰਿਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਰੰਗੀ ਵਾਹਨ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਸਤਕਾਰ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਜੋਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਈ ਗਈ।