ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜੀਵ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਾਜਸੂਯ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਪਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਜਾ, ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਯਤਨ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਝੂਠ ਮੂਠ ਹੀ ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਨ ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੀਰਥ, ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਯਮੁਨਾ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਇਸ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਣਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਦੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਯ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪਿਤਰਾਂ, ਦਸ ਮਾਤਰਕਾ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਸ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਆਲਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨਹੀਂ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅੰਤੀਮ ਦੁਰਗਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ: ਬੋਲੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿੰਸਾ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਵੇ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸਯਮ, ਦਾਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਡੰਕਾ ਨਹੀਂ ਪੀਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੁੱਤੀ, ਕੱਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਪੱਤੇ, ਮੂਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ—ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇ enna vi, ਇਕ ਗਰੀਬ ਵੈਸ਼ਯ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਧਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਚੈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਧੋ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਠੰਡਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੈਵੀ ਦੂਤ, ਇਸ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਬੰਧਨ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਵੈਸ਼ਯ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਪੁੰਨ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ, ਦੂਤ ਜੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਵਪਾਰੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਧੂ ਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਨਾਮਕ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਧ੍ਰੁਵ, ਸ਼ੀਲ, ਬੁਧ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ—ਇਹ ਪੰਜੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਨਿਰਮੋਹ, ਜਿਤਕਾਮ, ਧਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਧਿਕ—ਇਹ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਨਿਰਮਮਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਮਝਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਪਹਿਨਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਂਝ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੀਨ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁੱਖ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਹਵਾ ਤੇ ਠੰਡ ਸਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮਦੇ। ਇਹ ਯੋਗੀ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ, ਚਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਠਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਇਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਏ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਰੁੰਧ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਡੂੰਘੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।