ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਧਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਮੂਰਤੀ ਵਿਚ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਦਾ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ, ਮਣਕ, ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਵਜ੍ਰਕੀਟ ਦੀ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਚੱਕਰ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂਤ ਸਦਾ ਨਿੱਤ ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਯੱਗ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਰੀ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਜਿੰਨੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਤਨੀ ਉਹ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯੱਗ ਕਰਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਣਜਾਰੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਰਾਂ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾ ਹੀ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਵਾਸਨਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਜੇ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਯੱਗ, ਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ—ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇ ਵਣਜਾਰੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵਣਜਾਰਾ ਵੀ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ, ਜੂਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦীক্ষਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਗੰਗਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਰੇਵਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਦਾਇਕ ਦਰਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਭੇਟਾਂ ਵੀ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਜੋ ਭਗਤਿ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ, ਸਤੁਤੀ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਹਰੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਲੱਖਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੇਸ਼ਵ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਂਖਿਆ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਉਪਸਥਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਜਗਵਯ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ; ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਕੋਸ ਤੱਕ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੀੜਾ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਕੇ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਵਣਜਾਰੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਵਣਜਾਰੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ, ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਮਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੈ।