ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਹ ਇਕੱਤੀ ਨਰਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਯਮਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦੇ ਮੌਕੇ ਆਉਣ ’ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਤੇ ਯਮਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨਮਾਨੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਜਾਂ ਵਰਜਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਰਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾਂ, ਕੇਵਲ ਗਿਆਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਯ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ਼, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਯਮ, ਯਮਲੋਕ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਿਆ ਹੈ। ਯਮ ਆਪ ਸਦਾ ਆਖਦਾ ਆਇਆ ਹੈ: “ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ।” ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਚਾਹੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼্ণੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼্ণੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਯਮ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਯੋ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਦੇ ਯਮਪੁਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਸ਼্ণੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਨਰਕ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੈਸ਼ਯ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਘਟ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਵੈਸ਼ਣਵ ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਵਰਨ-ਵਿਭਾਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਤੱਬਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਅਜਾਮਿਲ ਨੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ "ਨਾਰਾਇਣ" ਆਖ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਹੀ ਪਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼্ণੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼্ণੁ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ, ਜੇਕਰ ਭੋਜਨ ਉਪਲੱਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪੀ ਲੈਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਰੇ, "ਗੋਵਿੰਦ" ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅੰਗ, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਿਆਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਾਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼্ণੁ ਭਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਅਜੇਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼्णੁ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼்ணੁ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਿਰਦੇ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ, ਮਣੀ, ਚਕਰ ਜਾਂ ਵਜ੍ਰਕੀਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਵਿਸ਼্ণੁ ਦੀ ਅਸਲ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ, ਸਭ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂਤ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਯਜਨਾ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਅਪਕ ਹਰਿ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਹਰਿ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਹੀਂ, ਉਤਨੀ ਉਹ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਲਗ੍ਰਾਮ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਗ્નਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ਼, ਵੈਸ਼ਯੋ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਡਰ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ, ਸਗੋਂ ਵਿਸ਼्णੁ ਦੇ ਅਮਰ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਅਚਲ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇਗਾ।