ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੈਸ਼ਯਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਗੰਗਾ ਦਰਅਸਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ—ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਇਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੌਂ ਸੌਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ "ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ" ਉੱਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਗੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੀਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਾਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਯਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਘਾਤੀ ਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤਪ, ਵਰਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸੌ ਸਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਅਜਿਹੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਰਮ ਇਕੀ ਨਰਕਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨ ਆ ਜਾਣ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਰੀਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣ; ਕੇਵਲ ਚੰਗੇ ਚਰੀਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨਮਾਨੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਜਾਂ ਵਰਜਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਰਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਪਾਠ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਵੈਸ਼ਯਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਗੁੱਝ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਦੇ ਯਮ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਯਮ ਆਪ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ।" ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਯਮ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਯਾ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਦੇ ਯਮਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਵੈਸ਼ਯਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਵੈਸ਼ਣਵ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ, ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਚਾਰਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਜਾਮਿਲ ਨੇ ਵੀ ਮਰਨ ਵੇਲੇ "ਨਾਰਾਇਣ" ਉੱਚਾਰ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਖ ਦੋਹਾਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਚ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਭੋਜਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ "ਗੋਵਿੰਦ" ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਸਹੀ ਦਿੱਖਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅੰਗ, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਿਆਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੋ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਘਾਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਯਾ, ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਮਹਾਤਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।