ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜੋ ਵੀਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼-ਮਿਜ਼ਾਜ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੈਸ਼ ਜੋ ਅਸਹਾਇ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਾਰਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਲਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡਾ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸਿੱਧਾ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੂਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਜਾਂ ਤਲਾਬ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਲਚਰ ਤੇ ਸਥਲਚਰ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਨੀਤਿ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੰਨਾ ਜੀਵ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਅਖੂਤ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੈਸ਼ ਲਈ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਬਾਂਝਪਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿਲ, ਤਿਲ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਮਾਪੀ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਰਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀਆਂ ਤੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਤੇ ਸੰਯੋਗ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ; ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਕਠਿਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਧ ਬੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਖੰਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਕਲਿਆਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ—ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼—ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਤਪ; ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਉਥੋਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਦੋਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਛੁਟਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਢੇਰਾਂ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ "ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੀਮਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਾਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ ਰੋਜ਼ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤਪ, ਵਰਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਕ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਸੂਏ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਦਯਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।