ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਅੱਖੋਂ ਇਕ, ਕੁਬੜ, ਲੰਗੜਾ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅੰਗ-ਭੰਗ ਹੋ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—ਕਿਰਿਆ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ—ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ, ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰਾ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਜੇਕਰ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਗ੍ਰਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਦਯਾਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼, ਨਿਰਭੀਕ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸੂਰਜ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਜੇਕਰ ਅਸਹਾਇ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਜੇਕਰ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬਿਮਾਰ, ਅਸਹਾਇ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਦ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ ਲਈ ਚਾਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਗਾਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਲਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਕੂਏਂ, ਪੰਡ, ਝੀਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਜਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਜੀਵ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉੰਨਾ ਵੱਡਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਮ-ਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਵਰਗ ਅਖ਼ਤਮ ਹੈ; ਜਲ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਲਈ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਾਹਰਲੀ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਝਪਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤਿਲ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ departed ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸੋਲਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਵਿਕੁੰਡਲਾ। ਸ਼ੁਭ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨੀ, ਸੰਧੀ ਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ; ਦਾਨੀ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਕਠੋਰ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸਚ ਬੋਲਦਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਇਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਨੀ, ਸਦਾ ਦਯਾਲੂ, ਉੱਚੀ ਗੁਪਤਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਿਆਈਆਂ ਬੋਲਦਾ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਘਾਸ ਦਾ ਤਾਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਖੰਡ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਮੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਿਆ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ; ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਟਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਢੇਰ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।