ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸੁਰ ਅਤੇ ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗਾਇਕੀ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕੀਆਂ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਸਮਰਥਾ ਇੰਨੀ ਵਧੀਕ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਲਈ ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਿਵਾਏ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਯਾਨਾ ਜਾਂ ਸਯਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਵਭਾਵਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਆਏ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ। ਪਰ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ; ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ?” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਵਚਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਇਕ ਭਿਖਾਰੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਵਾਈ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀਆਂ। ਰਾਜਨ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ? ਮੇਰੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੋਈ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਟੋੜਿਆ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਰਾਜਨ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਘਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਸਾਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬਲਦ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਸਾਡੀ ਪਾਸੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੌਰੀ ਦੇਵੀ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਸਰੈਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬਲਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ?” “ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਪਿਆਰੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਨਾਗਰਿਕ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਚੰਦ-ਵਿਨਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂ। ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸਾਨੂੰ; ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਾਡੀ ਤਰਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।” ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋ? ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਦ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ? ਪਰ ਜੋ ਔਰਤ ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਲ ਜੀਵ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਪਾਪ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕੋ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋਗੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਤਨ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ। ਪਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤੀਬਰ ਅੱਗ ਸੀ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਈ। ਉਹ ਸਭ ਉਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਭਖਣਹਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੇਵ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ—ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਡੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਨਾਗਰਿਕ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਖਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਆਭਾਰ ਕੀਤਾ।