ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਹ ਸੁਣੋ—ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਗਰੀਬੀ, ਪਾਪ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਸਾਰੇ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਅਰਧ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਵਧਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਅਣਮੁੱਲੇ ਰਤਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਸੁਖ-ਸੰਪਤੀ ਤੇ ਭਾਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਤੇ ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਰਤਨ ਮਨੋਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀ ਯਮੁਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚੀ ਹੈ। ਹਰ ਜਾਤੀ, ਹਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਰਸਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਖੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਰਤ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਕੇਵਲ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂਕਿ ਉਹ ਸੁਗਮ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ, ਨੱਸਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਗੰਦਾ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ-ਮਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੇਅਰਥ ਹੈ। ਇਹ ਬੁਢਾਪੇ, ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਕਲੇਸ਼, ਲਾਲਚ, ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰ, ਇਰਖਾ, ਝੂਠ, ਨਿੰਦਾ, ਕਠੋਰਤਾ, ਅਸਥਿਰਤਾ, ਵਿਕਾਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਗੰਦਾ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ—ਇਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀੜੇ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਰਾਖ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਅੰਡੇ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ, ਜਾਂ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਜਾਂ ਕੁਟੁੰਬ ਦੀ ਕੁਕਰਮੀ, ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਖੰਡ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਤਪ ਦਾ, ਅਡੋਲਤਾ ਵਿਦਿਆ ਦਾ, ਤੇ ਅਲੱਸ ਪਾਠ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਾਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਅੱਗ ਬਿਨਾਂ ਯਜ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਬਿਨਾਂ ਨਿਤਯ ਕਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਸ ਦੁਸ਼ਕਰਮੀ ਨਾਲ, ਖਾਣਾ ਸਵਾਰਥ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਧਨ ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਅਭਿਆਸ ਬਿਨਾਂ, ਸਮਝ ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਤੀਰਥ ਵਪਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਰਤ ਲੋਭ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਝੂਠ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਬੋਲ, ਛੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤਰ, ਤੇ ਅਲੱਸ ਨਾਲ ਜਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ, ਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਛੋਟੇ-ਵੇੱਡੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਭੀਜਾ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਭਾਰੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਕੇਵਲ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਯੋਗਯ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ; ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਯਮੁਨਾ ਦੇਵੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ, ਉੱਤਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਵੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੈਲ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।